***
(...)To, co pomyślała Istota, brzmiało mniej więcej tak: "Rozgniewał mnie. Jestem przecież na tyle dumna, że nie zawsze musi przechodzić jego wola. W końcu pozwoliłam mu zostać. Potrzebne mi to było do dobrego samopoczucia. Jestem może trochę próżna, ale w zdrowych granicach."

Po upływie minuty, może dwóch Skąten odsunął się. Chwila ta wydawała się Istocie wiecznością, gdyż przez cały czas wzrok mężczyzny dotykał jej aż do wewnątrz, jakby znalazł wejście w głąb niej samej.

Pierwsza przeszkoda została usunięta. Skąten nie czuł już do niej żalu. Zapanowała między nimi względna zgoda. (...)